ขอหัวเจ๊คืน.................เถอะ

เมื่อหลายปีก่อนบริษัท ก่อสร้างที่ผมทำงานอยู่ได้รับงานก่อสร้าง คลังสินค้าขนาดทัณฑ์บน ขนาดใหญ่แถวถนนกิ่งแก้ว สมุทรปราการ โดยมีผมเป็น โปรเจ็ค อยู่มีโฟร์แมน วิศวกร อยู่หลายคน และมีคนงานคู่ทุกข์ คู่ยากของผมคือไอ้เหลือ ก็ไอ้คนเดียวกับ “เรื่อง ไม่น่าเลย” โดยผมจะมีลูกน้องที่ผมสนิทอยู่คือ กิติกร หรือเจ้ากร มันเป็นเด็กโคราช รูปร่างผอมสูง ผิวคล้ำสักหน่อย เป็นโฟร์แมนรีโมท คือสั่งได้และสโลแกนติดปากของมันก็คือ “ได้ครับพี่”คือถ้าสั่งงานเจ้ากรมันไม่เคยปฏิเสธ และสั่งง่ายเข้าใจมีหัวทางเชิงช่าง ซึ่งเจ้ากร กับไอ้เหลือเปรียบเหมือนคู่หู คู่กัด ลูกศิษย์ อาจารย์ เพราะไอ้เหลือของเรามันจบแค่ ป6 ส่วนเจ้ากรมันจบ ปวส.โยธา แต่เจ้ากรสอนเจ้าเหลือแบบชนิดหมดใส่หมดพุง ไว้ว่าจะเป็นการใช้กล้องสำรวจ กล้องมุม กล้องระดับ เจ้ากรมันสอน ไอ้เหลือจนบางที่ไอ้กรนั่งดู ไอ้เหลือส่อง จนค่ามุม ค่าระดับ บางทีผมเห็นเจ้ากร เดินแบกไม้สตาฟ โดยมีไอ้เหลือเป็นคนส่อง ส่วนหัวหน้าช่าง อีกคนของผมคือจำเรียง ชายหนุ่มผู้มีรูปร่าง สมชาย ร้องเพลงลูกทุ่งเด็ดขาด ก็อยู่กลุ่มเดียวกับไอ้เหลือ และเจ้ากร ตกเย็นเป็นดื่ม

โถ่ไม่น่า...........เลย